Medya'nın Seks Sömürüsü - II - Cinsellik

22/07/10 03:11 Şurada dosyalandı: Kitaplar | Arastirmalar | Psikoloji

Bu yazının ilk bölümünü okumak için burayı tıkla

Media Sexploitation; toprağı bol olsun, Wilson Bryan Key’in 1976 yılında yayınladığı bir kitap. Okumak isteyenler şurada İngilizcesini bulabilirler.

İlgimi çeken bölümleri paylaşmak istiyorum. Yazarın sözleri mavi dörtgenler içinde. Parantezler bana ait.

Bu yazı toplam 6 parçadan oluşuyor. Yazının tamamını, aşağıdaki bağlantıyı tıklayarak, PDF biçiminde bilgisayarına indirebilir, internet bağlantısına ihtiyaç duymadan, dilediğin yerde okuyabilirsin:

Medyanın Seks Sömürüsü

Cinsel Üstünlük Efsanesi

Erkeğin cinsel üstünlüğü Batı medeniyetinin basit efsanelerinden biridir. Düşün ki neredeyse ortalama bir kadın, her yirmi dört saat içinde, en azından bir düzine orgazm yaşayabilme kapasitesine sahiptir. Bu performansı haftada üç veya dört kere gösterebilir. Hatta efsaneyi daha da gömmek adına, her kadın en azından yarım düzine erkeğin cinsel ve duygusal ihtiyaçlarına cevap verecek kapasitedir. Öyleyse neden erkeğin cinsel üstünlüğü efsanesi, Batı toplumlarının ekonomik, politik, sosyal ve dini kurumları tarafından sürdürülmektedir?

Hangisini yönlendirmek daha kolay... kadını mı, erkeği mi?

Kadınlar

Kadınlar, kendilerini yetersiz görmeleri yönünde, medya tarafından dikkatle eğitiliyorlar. Onlara, satın alınan kıyafetler, kozmetik, yemek, meslek, hobi, eğitim ve benzeri ürünler üzerinden, diğer kadınların kendilerinden daha çekici ve dişi olduğu öğretiliyor.

Kadının bedeni ve cildi olgunlaşmaya başladığı anda, sosyal ilişkileri seyrekleşiyor ve bazen bu epeyce süratli oluyor. Kuzey Amerika’da yapılan araştırmalar gösteriyor ki çiftlerin kırklı yaşlarda boşanacağı öngörülebilir bir olaydır. Genellikle erkek daha genç bir kadınla evlenirken, yaşlanmakta olan kadının yalnız kalmasına ve hayatının geri kalanında kendini cinsellikten uzak tutmasına sıklıkla rastlanır.

Gençler

Ailenin, okulun ya da devletin, genç insanları cinsellik konusunda eğitmesi ya da bundan kaçınması pek fark yaratmıyor. Gençler çevrelerine bakarak farkında olmadan öğreniyorlar, ve böyle bir bilinçdışı öğrenim, verilen öğütlerden ve basılan broşürlerden çok daha baştan çıkarıcı.

Reklamlar

Reklamlar, erkek ve kadının genelde kurgusal ilişkiler içinde görüldüğü, insanların tüketim tercihlerini yönlendirmek için yaratılan dev bilinçaltı ortamlarıdır.

Ve bu bilinçaltı ya da bilinçdışı ortama hemen bir örnek geliyor. Oui dergisi, Playboy Yayınları’na ait. Playboy dergisinde yayınlanan çıplak fotoğraflara oranla daha tutucu bir erkek dergisi. Aşağıda derginin 1973 yılı Ocak sayısının kapağını görüyoruz.

Yazar, okumaya devam etmeden önce yukarıdaki resmi iyice gözden geçirmemizi istiyor. Bu kapak resminde bize ters gelen bir şeyler var mı? Sen de bir bak istersen... Kendini özgür bırak.

New York Times tarafından yakın zamanlarda (1974) yapılan bir araştırmanın sonuçlarına göre, kapak tasarımları, dergi raflarından yapılan satışları, yüzde otuz beş oranında etkileyebiliyor.

Kapak bir derginin en önemli sayfasıdır. Kurgusal açıdan özenle tasarlanmış bir kapağın bilinçaltına yönelik hikayesi, dergiyi satın alan genç okuyucuların güdüleriyle ilgili, oldukça dikkat çekici birşey söyleyecektir.

(Yukarıdaki derginin) Gümüş Kraliçe isimli kapak portresi, bir tıp fakültesi kütüphanesinden edinilen bir fizyoloji ders kitabındaki açıklamalarla karşılaştırıldı. Beş anatomik detay ortaya koydu ki kapakta görülen sarışın model aslında kadın kıyafetleri giyen bir erkek.

Modelin bilekleri, omuzları, boynu, tırnakları ve göğüsleri kesinlikle ve açıkça erkek. Ayrıca, sarı saçları da peruk.

Cinsiyeti erkek olan ve daha önce en az bir Oui (Yukarıda kapağı görülen dergi) alan yaklaşık elli üniversite öğrencisine yukarıdaki kapak gösterilerek soruldu:

“Bu kapakta gördüğün sarışın modelle çıkmak ister miydin?”

“Onu nereye götürmek isterdin?”

“Akşam yemeği için ne sipariş ederdin?”

“Ne hakkında konuşurdun?”

“Onunla dans eder miydin?”

...

Bir öğrenci bile kapakta görülen modelin erkek olduğundan kuşkulanmadı. Görünüşe göre bu genç adamlar, derginin yüksek güvenilirliğinden öylesine büyülenmişlerdi ki gördükleri kişi erkek mi, kadın mı, bunu ayırt etme yetilerini bastırmışlardı.

Cinsiyeti kadın olan on beş üniversite öğrencisiyle küçük bir anket yapıldı. Kapak modeli için ne tür bir kişiliği uygun bulduklarına dair sorular soruldu. Öğrencilerin yarısı, modelin erkek olduğunu anında anladı.

Nasıl oldu da atlandı bilmiyorum ama, bana göre kapaktaki modelin sakalı da gayet net görünüyor :)

Bugüne Gelelim

1970’li yıllar ABD’sinde, Oui dergisinin kapağında kullanılan bir erkek bedeni, sanki kadınmış gibi sunulunca; bir aykırılık olarak görülebiliyormuş.

Tokio Hotel isimli, tüm üyeleri erkeklerden oluşan bir müzik grubu var. Hiç duydun mu ya da gördün mü bilmiyorum. Oui dergisinin kapağıyla karşılaştırabilmen için, aşağıya iki fotoğraf ekledim. Böylece neredeeen, nereye diyebileceğiz :)

Peki ama neden böyle yapılıyor? Neden bir erkek dergisinin kapağı kadın kıyafetleri içinde bir erkek fotoğrafıyla sunuluyor?

Muhtemel okuyucuyu uyandırmadan; bilinçaltına seslenerek, dikkatini çekmek ve dergiyi satmak için. Burada esas soru, neden bu dergileri satmak gerekiyor?

Bir insanı, dilediğin gibi değiştirmenin en iyi yolu, ona kim olacağını anlatmak değildir, kim olduğunu söylemektir.

R. D. Laing, Aile Politikaları

Yazının devamını görmek için tıkla...