6 - Eya
09/03/11 03:06 AM Şurada dosyalandı: Roman
Nereden geldiği belli
olmayan o tablet ve rüyasında gördükleri, tatsız
bir huzursuzluk yaratıyordu. Yatakta dönüp
duruyordu. Veli’nin uyuması zaman aldı.
“Tekrar hoşgeldin, Veli” dedi ihtiyar ses. “Düşünecek zaman buldun mu?” Parlak cübbesi siyah beyaz karelerden oluşan yeri süpürüyordu yine.
Veli bu defa biraz daha rahat hissetti kendini. Tam cevap verecekti ki hızla yükselen ve kaybolan bir cızırtıyla kendini başka bir yerde buldu. Cızırtı kulaklarında yankılanıyordu. Dikkatini topladığında, otuzlu yaşlarında güzel bir kadının kendisini seyrettiğini gördü. Kadının yüzünde insanın içini ferahlatan, anaç bir ifade vardı. Dudaklarındaki belli belirsiz gülümseme, hiç rahatsız etmiyordu.
Kadın, “Adım Eya. Mesajımızı aldın mı?” dedi. Sanki birkaç kadın birden aynı anda konuşuyordu. Sesinde yatıştırıcı bir renk vardı.
“Hayır” dedi Veli, rahatlığına kendi de şaşırarak.
Eya, “Almalısın” dedi, “Bir sonraki aşamaya geçebilmemiz için bu gerekli.”
Veli, gözlerini Eya’nın gözlerine dikti, “Neden?” dedi.
“Tableti aldığında bedeninde, özellikle beyninin merkezinde bazı kimyasal değişiklikler meydana gelecek.”
“Ne işe yarayacak?” dedi Veli, çocuk gibi hissediyordu kendini. Tıpkı annesinin çevresinde pervane olan, koşturan, oynayan küçük bir çocuk gibi rahat ve güvende hissediyordu.
“Kimyasal değişiklikler tamamlandığında, günlük hayatın içinde, sen uyanıkken seninle bağlantı kurabileceğiz” dedi Eya.
Her cevap yeni sorular doğuruyordu. Veli sordu, “Neden gerekli böyle bir şey?”
“Henüz farkında değilsin ama senin bir görevin var. İnsanlara anlatacakların var. Karmaşık durumlarda kalacaksın. Sana ne yapman gerektiğini, kendini nasıl koruyacağını ya da beladan kurtaracağını söyleyeceğiz.”
“Neden ben?” dedi Veli.
“Neden olmayasın?” diye cevapladı Eya.
“Benden başkasını bulamaz mıydınız?”
“Başkaları da var. Zamanı gelince öğreneceksin. Birazdan hadi diyeceğim ve uyanacaksın. Kendini dinlenmiş hissedeceksin. Doğru mutfağa gidecek, orada bıraktığın tableti bir bardak su da eritecek ve içeceksin. Hadi.”
Veli gözlerini açtığında, oda karanlıktı. Başucuna uzanıp saate baktı. Saat gece, üç onbiri gösteriyordu. Uyuyalı en fazla birkaç dakika olmuştu. Şimdi uyanmış, kendini sekiz saat uyumuş kadar iyi hissediyordu. Hiç tereddüt etmeden kalktı, mutfağa gitti. Tableti suda eritti, bir dikişte içti, yatağa geri döndü, gözlerini kapadı ve anında uyudu.
Önceki bölüme dön - Sonraki bölüme devam et
İlk bölüme git
“Tekrar hoşgeldin, Veli” dedi ihtiyar ses. “Düşünecek zaman buldun mu?” Parlak cübbesi siyah beyaz karelerden oluşan yeri süpürüyordu yine.
Veli bu defa biraz daha rahat hissetti kendini. Tam cevap verecekti ki hızla yükselen ve kaybolan bir cızırtıyla kendini başka bir yerde buldu. Cızırtı kulaklarında yankılanıyordu. Dikkatini topladığında, otuzlu yaşlarında güzel bir kadının kendisini seyrettiğini gördü. Kadının yüzünde insanın içini ferahlatan, anaç bir ifade vardı. Dudaklarındaki belli belirsiz gülümseme, hiç rahatsız etmiyordu.
Kadın, “Adım Eya. Mesajımızı aldın mı?” dedi. Sanki birkaç kadın birden aynı anda konuşuyordu. Sesinde yatıştırıcı bir renk vardı.
“Hayır” dedi Veli, rahatlığına kendi de şaşırarak.
Eya, “Almalısın” dedi, “Bir sonraki aşamaya geçebilmemiz için bu gerekli.”
Veli, gözlerini Eya’nın gözlerine dikti, “Neden?” dedi.
“Tableti aldığında bedeninde, özellikle beyninin merkezinde bazı kimyasal değişiklikler meydana gelecek.”
“Ne işe yarayacak?” dedi Veli, çocuk gibi hissediyordu kendini. Tıpkı annesinin çevresinde pervane olan, koşturan, oynayan küçük bir çocuk gibi rahat ve güvende hissediyordu.
“Kimyasal değişiklikler tamamlandığında, günlük hayatın içinde, sen uyanıkken seninle bağlantı kurabileceğiz” dedi Eya.
Her cevap yeni sorular doğuruyordu. Veli sordu, “Neden gerekli böyle bir şey?”
“Henüz farkında değilsin ama senin bir görevin var. İnsanlara anlatacakların var. Karmaşık durumlarda kalacaksın. Sana ne yapman gerektiğini, kendini nasıl koruyacağını ya da beladan kurtaracağını söyleyeceğiz.”
“Neden ben?” dedi Veli.
“Neden olmayasın?” diye cevapladı Eya.
“Benden başkasını bulamaz mıydınız?”
“Başkaları da var. Zamanı gelince öğreneceksin. Birazdan hadi diyeceğim ve uyanacaksın. Kendini dinlenmiş hissedeceksin. Doğru mutfağa gidecek, orada bıraktığın tableti bir bardak su da eritecek ve içeceksin. Hadi.”
Veli gözlerini açtığında, oda karanlıktı. Başucuna uzanıp saate baktı. Saat gece, üç onbiri gösteriyordu. Uyuyalı en fazla birkaç dakika olmuştu. Şimdi uyanmış, kendini sekiz saat uyumuş kadar iyi hissediyordu. Hiç tereddüt etmeden kalktı, mutfağa gitti. Tableti suda eritti, bir dikişte içti, yatağa geri döndü, gözlerini kapadı ve anında uyudu.
Önceki bölüme dön - Sonraki bölüme devam et
İlk bölüme git
