4 - Eski Arkadaş
09/03/11 03:08 AM Şurada dosyalandı: Roman
Veli, iş çıkışı, eski
arkadaşı Semih’in iş yerine uğradı. “Ne zamandır
Semih’i ihmal ettim” diyordu kendine. Yaz günü
olmasına rağmen kışı anımsatan yağışlı, soğuk ve
kapalı hava Veli’nin iç dünyasını çalkalıyor, bir
an parıltılı ışıklar saçarken, bir sonraki an
dipsiz, kara bir kuyuyu andırıyordu.
Semih, ilk eşinden ayrıldıktan sonra tekrar anne babasının evine yerleşmiş, bir süre onlarla yaşamaya devam etmiş, sonunda hayatının kadınını bulup yeniden evlenmişti. Gitar, bağlama hatta davul çalar, lise yıllarından bu yana müzikle uğraşmayı severdi.
Veli, Semih’in ofisi önünde durup, açık kapıdan içeri kafasını uzattı, yüzüne yerleştirdiği yapay gülümsemeyle, “Abi naber” dedi. Semih ayağa kalkıp arkadaşını karşıladı. “Ooo, hoşgeldin Veli, hoşgeldin!”
Veli bir an için kendini kaybetti. Kendine geldiğinde, kravatı gevşetilmiş, çift kişilik ofis koltuğunda uzanır buldu kendini. Semih ve sekreter kız başında durmuş, kocaman olmuş gözlerle Veli’ye bakıyorlardı. Odayı limon kolonyası kokusu sarmıştı.
Tekrar iki kişi kaldıklarında Veli bir gece önce gördüğü rüyadan bahsetti. Rüyada duyduğu tok sesin nasıl aynı Semih gibi, “Hoşgeldin Veli, hoşgeldin” dediğini aktardı. “Bayılmasının bu sesle bir ilişkisi olabilir miydi?” Semih ilgiyle dinledi. Semih’in yeni eşi Esra, rüya tabirlerine meraklıydı. Esra gördüğü rüyaları yorumlamaya bayılır, Semih’e de mutlaka anlatırdı. “Bir keresinde,” dedi Semih, “Aynı senin gibi Esra da rüyasında aksakallı bir dede görmüş”
“Aksakallı mı? Ne zaman görmüş?”
“Abi hakikaten hatırlamıyorum. Tahminen bir iki hafta önce.”
“Peki ne görmüş? Nasıl görmüş yani?”
“Onu Esra’ya sormak lazım. Ben hep dinlediğim için alıştım artık, sakın Esra’ya söyleme ama bazen dinlemiyorum bile.”
“Semih, bunu mutlaka Esra’ya sorup öğrenmemiz lazım.”
“Tamam abi, hemen şimdi arayıp sorayım istersen?”
“Yok yok” dedi Veli, biraz daha bekleyebilir, hafta sonu bir yerde buluşur, hem çay içer hem de sohbet ederiz. O kadar bekleyiversin, ne olacak?”
Önceki bölüme dön - Sonraki bölüme devam et
İlk bölüme git
Semih, ilk eşinden ayrıldıktan sonra tekrar anne babasının evine yerleşmiş, bir süre onlarla yaşamaya devam etmiş, sonunda hayatının kadınını bulup yeniden evlenmişti. Gitar, bağlama hatta davul çalar, lise yıllarından bu yana müzikle uğraşmayı severdi.
Veli, Semih’in ofisi önünde durup, açık kapıdan içeri kafasını uzattı, yüzüne yerleştirdiği yapay gülümsemeyle, “Abi naber” dedi. Semih ayağa kalkıp arkadaşını karşıladı. “Ooo, hoşgeldin Veli, hoşgeldin!”
Veli bir an için kendini kaybetti. Kendine geldiğinde, kravatı gevşetilmiş, çift kişilik ofis koltuğunda uzanır buldu kendini. Semih ve sekreter kız başında durmuş, kocaman olmuş gözlerle Veli’ye bakıyorlardı. Odayı limon kolonyası kokusu sarmıştı.
Tekrar iki kişi kaldıklarında Veli bir gece önce gördüğü rüyadan bahsetti. Rüyada duyduğu tok sesin nasıl aynı Semih gibi, “Hoşgeldin Veli, hoşgeldin” dediğini aktardı. “Bayılmasının bu sesle bir ilişkisi olabilir miydi?” Semih ilgiyle dinledi. Semih’in yeni eşi Esra, rüya tabirlerine meraklıydı. Esra gördüğü rüyaları yorumlamaya bayılır, Semih’e de mutlaka anlatırdı. “Bir keresinde,” dedi Semih, “Aynı senin gibi Esra da rüyasında aksakallı bir dede görmüş”
“Aksakallı mı? Ne zaman görmüş?”
“Abi hakikaten hatırlamıyorum. Tahminen bir iki hafta önce.”
“Peki ne görmüş? Nasıl görmüş yani?”
“Onu Esra’ya sormak lazım. Ben hep dinlediğim için alıştım artık, sakın Esra’ya söyleme ama bazen dinlemiyorum bile.”
“Semih, bunu mutlaka Esra’ya sorup öğrenmemiz lazım.”
“Tamam abi, hemen şimdi arayıp sorayım istersen?”
“Yok yok” dedi Veli, biraz daha bekleyebilir, hafta sonu bir yerde buluşur, hem çay içer hem de sohbet ederiz. O kadar bekleyiversin, ne olacak?”
Önceki bölüme dön - Sonraki bölüme devam et
İlk bölüme git
