Şimdi, Şu An ve Burada…

Pink’in U and Your Hand isimli şarkısı resmen bağımlılık yaptı. Şarkı bedenimde inanılmaz bir enerji akışı yaratıyor. Dinlemekten olağanüstü bir keyif alıyorum. Yerimde duramıyorum. Şarkıya eşlik etmesi çok kolay. Kancası gerçekten kanca. Ensemden yakalıyor ve şarkının sonuna kadar beni sürüklüyor. Şarkıyı dinlemeyi bırakamıyorum. Hani anlatılmaz yaşanır denir ya, bu şarkı öyle işte. Ancak şarkı bittikten sonra düşünebilmeye başladım. Şarkı devam ederken bir enerji alanı içinde çalkalanıyorum.

Mac OS harika bir işletim sistemi.

Neredeyse bir haftadan fazla oldu. Bilgisayarı uyku modunda kapatıyorum. İsterse on uygulama çalışıyor olsun, hiç sorun çıkarmadan saniyeler içinde kapanıyor. Hiç sorun çıkarmadan iki saniye içinde açılıyor, çalışmalarıma bir gün önce kaldığım yerden devam ediyorum.

Windows bilgisayarlarında bunun mümkün olduğunu hatırlamıyorum. Senelerce kendi topladığım PC’leri kullandım, uyku modundan layıkıyla faydalanabildiğimi hiç hatırlamıyorum. Mutlaka bir sorun çıkardı. Ya uyku moduna geçmezdi ya uyanmazdı ya da uyansa bile, üzerinde çalıştığım programları bıraktığım gibi bulamazdım. Bunun bir araya getirdiğim bilgisayar parçalarının ana kartla uyumsuzluğundan kaynaklandığını düşündüm. Daha sonra yoğunlukla diz üstü bilgisayarları kullanmaya başladım. Yani uyumlu parçaların bir araya getirilmesiyle oluşan bütünleşik bilgisayarlardan bahsediyorum. Bu bilgisayarlar çok daha kararlıydı ama yine de uyku modu Mac OS’te olduğu kadar başarılı çalışmıyordu. Mac OS’i çok seviyorum. Müthiş kararlı bir işletim sistemi. Oyun oynama merakı olmayan herkese Mac bilgisayarlarını tavsiye etmekten alamıyorum kendimi.

Dün yeni bir kelime öğrendim: Petroglyph.

Kayalara oyulan şekillere petroglyph deniyor. Petrogılif gibi bir okunuşu var. Kelimeyi öğrendikten sonraki birkaç saat içinde bir de baktım kelimenin anlamı duruyor zihnimde ama kendisi yok ve bir türlü de gelmiyor aklıma. Böyle durumlarda kalmayı engelleyen basit bir yöntem var: Yeni kelimeyi daha önceden bildiğim kelimelere benzetmek. Bu durumda, petro ve glyph biçiminde ikiye ayırdığım kelime, petrol ve gılif çağrışımı yaptı. Petrolün ne olduğu belli. Gılif de kılıf kelimesinin yerel bir ağızda söylenişi olabilir dedim ve o andan sonra petrol kılıfı, petroglyph kelimesiyle bütünleşti. Zihnimde içinde sıvı, kara elmas olan para kesesi gibi bir kılıf resmi oluşuverdi. Kelimeyi ne zaman hatırlamak istesem petrol kılıfı anında aklıma geliyor. Bu yöntemi herhangi bir kelime ya da ismi hafızana almak istediğin her seferinde kullanabilirsin. Zaman almıyor. Uygulaması çok kolay. Yeni kelimeyi daha önceden bildiğin diğer kelimelerle eşleştirirken dikkat et, eşleştirmen sıradışı ve gerçek üstü olsun. Ne kadar acayip bir eşleştirme yaparsan, daha sonra o kadar rahat hatırlarsın. Zihin sıradan olmayan tanımlara karşı daha hassas.

Cem Yılmaz’ın Hokkabaz isimli filmini seyrettik…

Ablam, eniştem, sevgilim ve ben. Hepimiz beğendik. Aylar önce sinemada seyreden 21 yaşındaki yeğenim filmi sevdiğini ama Gora kadar komik olmadığı eleştirisini yapmıştı. Filmi sevmişti ama bir çekincesi vardı. Gora’yla karşılaştırmaktan alamıyordu kendisini. Bunu televizyonda bir çocuktan daha duymuştum. Üç, dört yaşındaki Yılmaz hayranı Gora’yı daha çok sevdiğini söylüyordu. Bana göre ikisi de çok güzel filmler. Hokkabaz, Cem Yılmaz’ın hayat görüşünü ve yaşadığı deneyimleri başarıyla yansıtıyor bence. Cem Yılmaz’ın canlandırdığı Büyük İskender karakterini gördükçe, Türkiye’nin medar-ı iftiharı ünlü sihirbaz Mandrake’yi hatırladım David Copperfield, Türkiye’ye geldiğinde Mandrake çeşitli açıklamalarda bulunmuştu ve o sıralarda Cem Yılmaz’ın bu durumu “Devlet bize yardım etsin, biz de yaparız” gibi bir şeyler söyleyerek eleştirdiğini hatırlıyorum.

Filmin ana karakteri İskender ve yardımcısı Maradona, hatta baba karakteri, hepsi kendilerinden o kadar eminler ki bir başkasının onları dolandırabileceğini akıllarına bile getirmiyorlar. Bu karakterlerin gözleri hep dışarıda. Hiçbiri dönüp kendi içine bakmıyor. Başkaları kazıklanabilir. Başkaları aldatılabilir. Başkaları hatalı olabilir ama asla kendi başlarına gelemez bunlar. Zihinlerinde yaşattıkları hayaller, gerçekleri görmelerine engel oluyor çoğu zaman. Bir anda yanlarında bitiveren, hayatlarına giriveren, anlayışlı Fatma’yı bir kadın olarak o kadar beğeniyorlar ki beğenilerinin saçtığı güçlü ışık gerçekleri görmelerini engelliyor. Sonunda dolandırılanın kendisi olduğunu anlayan İskender yıkılıyor ve depresyona giriyor. Oysa her şey o kadar açıkta ki insan görmeye istekli olursa… İnsan sadece kendisini görmeli. Yapabileceği tek şey bu. Çünkü çevremizdeki insanları değil, onlar hakkındaki yargılarımızı görüyoruz. O insanlarla aramızda daima bir boşluk var. O boşluğu dolduran bizleriz. Aşık olmak da böyle. Birisine bakıyor ve onun hakkındaki izlenimlerimize aşık oluyoruz. Biz aşıkken o insan bambaşka bir yerlerde oluyor. Belki o da kendi hayal dünyasında bir yerlerde geziniyordur. Hayal kurmak bir aktivite değil. Çoğu zaman hayal kurmak kendiliğinden gelişen doğal bir oluşum. Güpegündüz dalıp gidiyoruz. Bir süre sonra uyanıp tekrar hayallere dalıyoruz. Bu sürekli, durmaksızın tekrarlanıyor.

Gelecek planları yaptığında hayal kuruyorsun. Geçmişini düşündüğünde hayal kuruyorsun. Birisiyle tartıştığını sanırken aslında kendinle kavga ediyorsun sadece bunu bağırarak dışarı veriyorsun, yayın yapıyorsun. Bu da hayal kurmak. Kızmana yeterli olacak gerekçeleri yaratan, bu gerekçeleri geçmişten toparlayıp geleceğe ve sonrasında karşısındaki insana yansıtan kim?

Kimse aptal değil. Kimse! Hayal kurulan zaman dilimlerinde görülen yaşamdan kopma, otomatik pilotta yaşama hali, dışarıdan bakıldığında aptalmış gibi algılanmana sebep olabiliyor. Elbette Einstein ismi ortaya atılınca “Ulan o kadar da zeki değilim ama!” denebiliyor. Karşılaştırmayı yapan kim? Bu karşılaştırma sana ne getiriyor? Kendini değiştirebilir misin? Bu mümkün değildir. Bir bütün halinde var oluyorsun. Kendi bütünlüğünü Einstein’in bütünlüğüyle karşılaştıramazsın O bambaşka bir var oluş biçimi sen daha başkasın. Kimse aynı değil. Bir başkasına özenerek, özendiğin kişi haline gelemezsin. Kendi koşullarında her an yeniden var oluyorsun. Her an dönüşüyorsun.

Bilinç ve bilinçdışı durmaksızın birbiriyle çelişen iki rakip gibidir. Bilinç düzeyinde mantığını kullanarak değiştiğini sanabilirsin. Bu mümkün gibi görünür. Kendini kontrol etmeyi bıraktığın anda özüne geri dönersin. Savaştığın, reddettiğin kendin hep oradadır. Bir adım uzağa gitmez. Bu sebeple bir başkası olmak için harcadığın enerji boşa gider. Mutsuzluk getirir. Akşama kadar onar litrelik iki bidonla su taşıdığını düşün. Bunu yaparken harcadığın enerjiyi düşün. Bu çalışmanın maliyetini düşün. Günlerce, hatta aylarca, yıllarca o bidonları taşımaya devam edebilirsin ama taşıyan kim? Durumu an içinde görebilirsen, sen, hep aynı sen.

Dünyanın en iyi sihirbazı olmak isteyebilirsin. Bu kendiliğinden gelişmediği sürece akşama kadar su dolu bidon taşımaktan, boş yere enerji akıtmaktan farklı değildir. Çabalamak mutsuzluk getirir. Kendi halinde var olmaksa zaten sahip olduğun mutluluğu yaşayacak zaman ve enerji verir sana. Cem Yılmaz bunu keyifle yapıyor. Müthiş bir farkındalıkla kendi penceresinden dışarı bakıyor. Pencereden bakarken uyanık. Ne görebiliyorsa, ne alabiliyorsa onu alıyor. Anı yaşıyor ve farkındalıklarını film haline getiriyor. Tiyatro gösterisi haline getiriyor. Biz de onun penceresinden görünen hayatı keyifle kabul ediyoruz. Hayat onun penceresinden pek bir güzel, pek bir eğlenceli görünüyor. Neden böyle acaba? Onun hayatı senin hayatından ve benim hayatımdan çok mu farklı? Çok farklı bir geçmişi mi var? Sadece hayatın içinde akıyor, bu da tek büyük farkı yaratıyor. Tecrübelerini çeşitli kanallar aracılığıyla paylaşıyor, bir bakıma her birimizin iç dünyasına açılan bir kanal oluyor, akıyor, akıtıyor.

Cem Yılmaz kadar samimi bir gösteri ustası daha önce Türkiye semalarında görüldü mü hiç bilemiyorum doğrusu